|
Bruin café met een rafelrandje
Het is niet écht rauw of ruig, maar wel een beetje stoer. Zo
omschrijft UT-medewerkster Frances Leusink de Nix BBBluesclub,
een bluescafé waar zij als vrijwilligster in het weekend achter
de bar staat. De club zit op steenworp afstand van de UT, in de
achterzaal van café De Doedelzak aan de Alleeweg in de wijk
Twekkelerveld. Voor studenten geldt lidmaatschapkorting.
Frances Leusink is vrijwilligster bij
de Nix BBBluesclub. Foto: Arjan Reef
Drijvende krachten achter het bluescafé zijn de broers Jan en
Chris Wobben. `Ze zijn er acht jaar geleden mee begonnen,' weet
Leusink, die bij de onderwijsadministratie van de faculteit
Gedragswetenschappen werkt: `Het café zat toen nog in een oude
fabriek aan de Hulsmaatweg. Niet helemaal legaal, volgens mij,
maar de situatie werd gedoogd.'
Totdat een projectontwikkelaar de fabriek en het omliggende
terrein opkocht en de oprichters een nieuw onderkomen moesten
vinden voor hun geliefde muziek. Dat werd café De Doedelzak.
Sinds vier jaar huist de club er helemaal legaal in de
achterzaal. Een groep van zo'n vijftien vrijwilligers runt de
boel. Elke vrijdag óf zaterdagavond gaan de deuren open.
Vaste prik is dan een bandje.
Het muziekgenre kent z'n variaties binnen de blues. Van
bluesrock tot een tikkie funky en zelf een beetje country.
Leusink tapt de biertjes achter de bar. `Ik ben een ontzettende
muziekfan en ook gek van blues. Op een avondje in een andere
kroeg zag ik een aanplakbiljet van de BBBluesclub met alleen een
telefoonnummer erop. Ik natuurlijk bellen. Kort daarna ben ik
lid geworden. De twee b's staan voor bikes en beer. Bedacht door
de twee initiatiefnemers. Ze houden wel van een potje bier en
motorrijden. Dat ruige zie je in het weekend wel een beetje
terug in de kroeg. Het is een bruin café met een rafelrandje.
Dat stoere zit er wel, maar zo heel rauw is het ook weer niet.'
Voor Leusink is het vrijwilligerswerk een perfecte manier om
naar bandjes te kijken en van de muziek te genieten. `Ik hou er
echt van. Ik sta niet elke week achter de bar, want ik heb ook
nog een gezin. Zij zijn trouwens ook allemaal muziekliefhebber
dus ze begrijpen het wel.
Als barvrouw kom ik veel mensen tegen. Ik ken ook iedereen en er
is altijd wel iemand die helpt met glazen ophalen of opruimen.
Soms is het best druk. Zeker op speciale muziekavonden met
bijvoorbeeld bandjes van eigen bodem. Dan hangen ze er met de
benen uit.'
Een andere gezellige avond is volgens de barkeepster de
jamsessie één keer in de maand op zondag. `Dat is leuk joh! Er
zijn geen eisen. Alles kan en alles mag. Iedereen die zin heeft
om te spelen neemt zijn instrument mee. De jonge garde zie je
dan soms voor het eerst op het podium. Dat zijn leuke momenten.'
Terug naar Index Interviews
|
